„Czerwona plama na śniegu rozlewała się powoli. Ciałem
leżącego twarzą do ziemi Rasputina wstrząsały słabnące dreszcze.
Oto umierał „sługa boży”, odchodził „święty przyjaciel” – symbol
ginącej Rosji…”
W języku rosyjskim słowo „Rasputin” ma konkretny sens, znaczy
mianowicie „rozpustnik” i doskonale odzwierciedla jego wybujały temperament.
„Musimy odkupić nasze grzechy, aby pójść po śmierci do nieba.
Musimy więc grzeszyć, aby mieć co odkupić” – brzmiało budujące
kazanie Rasputina, po którym natychmiast oddawał się rozpuście.
Nie przepuścił żadnej pannie, sam bywał często przerażony
siłą własnego erotyzmu.
Podczas gdy dla jednych był głównie „rozpustnikiem”, inni wierzyli
w jego mistyczną moc i uważali go za „świętego”. Ojciec Grigorij –
uzdrowiciel chorego na hemofilię carewicza Aloszy
szybko wkradł się w łaski jego matki carycy Aleksandry.

W jaki sposób ten nieokrzesany, prosty chłop został zaufanym
i doradcą carskiej pary Mikołaja i Aleksandry?
Jak wyjaśnić jego niewiarygodny wpływ na całą ówczesną Rosję
w ostatnich latach jej istnienia?

„Wszystko zaczęło się jesienią 1905 roku.
W dzienniku prowadzonym przez cara Mikołaja II pod datą
1 listopada znajduje się krótka notatka:
„Poznałem sługę bożego imieniem Grigorij…”

Czyta: Jan Wilkans
Realizacja nagrania: Wiesław Sałata
Czas nagrania: 102’12 (2 płyty CD)
TH 03/08
ISBN 978 83 60339 50 3

Posłuchaj fragmentu

Nagranie zrealizowano w studio dźwiękowym Audioclub.pl